Adverteren op rsiforum (gemiddeld 130 unieke bezoekers per dag):

Frodo · Nieuweling Geregistreerd op: 12-11-2005 Berichten: 4

Hoi, wil me even voorstellen want dat lijkt me wel fatsoenlijk dat iemand weet wie ik ben als ik ergens op reageer.

Mijn naam is Marcus en heb ruim 8 jaar nu last van wat ze tegenwoordig RSI noemen.
Acht jaar geleden deed ik 1 keer per week aan squashen en de zomer met mijn surf-maat , surfen (en daar bedoel ik niet het internet mee)
Na een geruime tijd begon ik last te krijgen van mijn rechter arm en ben na een tijdje toch maar eens naar de huisarts gegaan omdat de pijn niet meer wegtrok. Deze vertelde mij dat mijn arm en pols zwaar was overbelast maar alles zou goed komen als ik het een weekje rustig aan zou doen.

Een mitella was de uitkomst als het erger zou worden. Gerust ging ik dus naar huis en dacht nou dat zal wel goed komen. 2 weken niet wezen squashen maar de andere werkzaamheden gingen natuurlijk gewoon door.
Raar was dat de pijn niet echt minder werdt en dat spieren die normaal verstopt zitten in je arm steeds duidelijker ging zien.
Wanneer ik die spieren aanspan zie je ze dus duidelijk lopen.

Weer naar de dokter en deze vertelde mij dat het normaal was dat de armspieren zich beter ontwikkelde als je er veel mee deed maar verwees mij naar de fysio. Daar aangekomen stond hij toch wel even te kijken naar die spierenbult en vondt het toch wat minder normaal. Shocked

Na 8 weken fysio ging het toch al weer wat beter en ben ook gewoon door blijven werken. Ruim 9 maanden ging het goed maar de klachten kwamen terug en heftiger dan ooit. Dus wederom naar de huisarts die mij voor de zekerheid verwees naar het ziekenhuis. Daar hebben ze wat foto's gemaakt van mijn arm en pols. En gelukkig was er niks raars op te zien.

Weer naar de dokter dus en die verwees mij weer door naar de fysio.
Die haalde ondertussen zijn schouders op en dacht wat moet ik met die jongen en wat hij verwachte de behandelingen hielpen deze keer niet meer.
Dus met een papiertje naar de huisarts terug en die vondt dat het maar eers tijd was voor een revalidatie arts. Nou ben ik dus geen stilzitter en toen ik hem vertelde wat ik zo allemaal deed op een dag (onbewust) keek hij mij aan en zei; "het lijkt mij beter dat je die arm eens wat gaat ontzien" En verwees mij naar het ziekenhuis voor een armgips omdat mijn spierspanning veel te hoog was. Na 6 weken gips voelde het al een stuk beter en ben dus veel te snel weer op volle toeren gaan bewegen.
Dat heb ik dus gemerkt, na controle bij de revalidatie arts was het dus weer goed fout. Deze keer werdt het 8 weken gips maar dan tot aan mijn schouder. Oeps dat was ff schrikken maar uit ervaring wist ik dat ik toch nog wel het 1 en ander kon doen en dat de pijn stukken minder was als het gips er omheen zat.

Na 8 weken voelde mijn arm dan ook al weer al herboren en heb ik ruim een jaar bijna geen last meer gehad. (het is moeilijk om te beoordelen of wat je voelt nog wel normaal is of niet)

Zo eigenwijs als ik was heb ik mijn oude leventje weer opgepakt en dat heb ik een jaar later moeten bekopen. Toen ik via de huisarts wederom bij de revalidatie arts kwam was het verwijskaartje naar de gipskamer al klaar.
Nadat ik heb er om had gewezen dat het niet goed scheen te zijn omdat stilstaan achteruit gaan was antwoorde hij; "Het hoeft niet maar dan kan ik je niet meer verder behandelen" Tja wat moet je dan, dus toch maar naar het ziekenhuis en een gipsarm aan laten meten wederom van mijn vingers tot aan mijn schouder voor 8 weken.
Toen ik na die 8 weken terug kwam bij de revalidatie arts was hij zeker niet tevreden. Te weinig resultaat en toen hij vroeg of ik gewoon was gaan werken reageerde hij nog al kort af en zei nou sorry kan niks meer voor je doen. Daaaaag.

Met open mond stond ik te kijken Crying or Very sad

wat moest ik nu ?
Waarom stopte hij ineens met behandelen er is mij nooit niet gezegd dat ik thuis moest gaan zitten met mij gipsarm, en daarbij wat kon er gebeuren ? Ik kon mijn arm toch niet meer overbelasten met al dat gips.
Daar gingen we weer van mij huisarts naar mijn baas en die stuurde mij naar huis zodat de arbo arts eens zijn gezicht liet zien.

Na 8 weken thuis te hebben gezeten mocht ik weer beginnen, een speciaal toetsenbord en er werdt streng gekeken of mijn houding goed was.
Bureau wat verlaagd en mocht nog maar 4 uur computer werkzaamheden doen per dag. eerst halve dagen en vervolgens weer volledig aan het werk.

Klachten vrij was ik nog steeds niet en ik mocht vanuit het bedrijf RSI sport gaan doen bij een bedrijft waar ik ook een gesprek had 1 keer in de week.
Dit was mijn persoonlijke begeleider die voor gedrachtsverandering moest zorgen en mij moest laten inzien dat ik niet meer gewoon door kon blijven werken ondanks dat ik dit wel probeerde.

2 jaar heb ik daar gesport 3 keer per week en moet zeggen dat ik mij steeds beter begon te voelen. Mijn condititie werd ook steeds beter maar helaas mijn klachten niet. Helaas haalde ik niet het niveau waar we op hadden gehoopt en ben ik daar mee gestopt omdat ik steeds meer klachten begon te krijgen in plaats van meer.

En daar gingen we weer huisarts,, fysio,, enz,enz, en vervolgens hebben ze wederom besloten om voor de behandeling te kiezen waar ik het meeste aan heb gehad. Maar om er nogmaals zeker van te zijn dat er geen gezwel zat onder die spier hebben ze nog maar eerst foto's gemaakt en een echoscopie. Daarna ging ik voor de 4 keer in het gips. En of deze behandeling nu goede is slecht. Het helpt dan wel niet om mijn klachten voorgoed te laten verdwijnen maar erger wordt het gelukkig ook niet en kan daarbij nog gewoon mijn werk blijven doen.
En als ik me aan de regeltjes houd is het allemaal nog wel te doen dacht ik zo.

Jammer genoeg viel ik begin dit jaar van de trap en heb ik nu dus ook problemen met mijn linker pols. Polsbanden opgerekt (en er waren kleine schuurtjes te zien) En alsof ik nog geen gips genoeg had gezien verdween mijn linker pols in het gips. Een andere keus was er niet, anders zou het niet genezen en was ik verder van huis.

Nou genezen is het nog steeds niet helemaal en nu naar een half jaar heb ik dus aan beiden armen klachten.

Een kastje naar de muur verhaal. En denk dat vele dit wel herkennen.
Of er een echte behandeling is voor RSI en overige overbelastingklachten dat weet ik niet. Welke behandelingen er ook zijn kies waar je het meeste baat mee hebt. Ik heb vele verschillende behandelingen gehad waarvan ze op het begin allemaal zeiden, wij krijgen die klachten wel weg.
Van veel bewegen tot het niet kunnen bewegen.

We zijn denk ik allemaal slachtoffers geworden van de maatschappij.
Een goede raad denk niet te snel het gaat wel over, neem optijd maatregelen ook op je werk. Bepraat het met je baas want niemand zit er op te wachten dat je thuis komt te zitten. Daarbij wordt je zelf ook nog eens gek. Als je merkt dat bepaalde hulpmiddelen helpen, gebruik ze dan want niemand voelt wat jij voelt. Hoe tegenstrijdig sommige dingen ook kunnen zijn.

Dat is wat ik geleerd heb in die jaren.
Al met al hebben de behandelingen er niet voor gezorgd dat mij klachten zijn verdwenen maar ben wel blij dat ik nog gewoon 8 uurtje kan blijven werken per dag.

Marcus

Razz

[/img]

Yvon · Geplaatst: Za Nov 12, 2005 7:46 pm Onderwerp:

Welkom hier!

Wat een verhaal....Heb ooit eens 2 polsen in het gips gehad, een week of 5 en was dat snel zat.. Rolling Eyes

Hoop dat je je weg hier een beetje kan vinden. Vragen staat vrij!

Vrolijke groet Yvon

_________________
REMEMBER- THINK BEFORE YOU INK AND GET THE ORIGINAL FROM THE ABORIGINAL...

Pipi · Geplaatst: Za Nov 12, 2005 8:42 pm Onderwerp:

Hoi Frodo,

Zeker wat een verhaal! Ik heb met verbazing het gips verhaal gelezen. Ik dacht dat gipsen bij RSI juist een averechts effect had omdat je dan je arm helemaal niet meer gebruikt en dus elke beweging weg is. Meen hier ooit gelezen te hebben van iemand dat het na het gipsen alleen maar erger was geworden. Gelukkig was dat bij jou niet het geval. Ik kan me voorstellen dat je af en toe voor een gipsperiode kiest om zo weer een tijdje pijnvrij te kunnen leven daarna.

Het zit je absoluut niet mee, nu met twee armen/polsen die niet echt meewerken. Das balen zeg. Wel goed dat je nog elke dag 8 uur kunt werken.

Ik kan je verder niet echt adviseren. Je bent zelf al behoorlijk gespecialiseerd in RSI....
Heb je je tempo inmiddels een beetje aangepast? Ik bedoel niet dat je minder bent gaan doen maar een beetje gas hebt teruggenomen en meer ontspannen enzo?

Vroeger, voordat ik echt uitgeschakeld raakte door RSI, was ik ook regelmatig op de squashbaan te vinden. Geweldig om te doen. Nu durf ik het eigenlijk niet meer aan, dit is nu nog te zwaar voor me. Hopelijk lukt het me ooit weer. Vorig jaar ben ik een keer wezen bowlen, nou dat heb ik geweten.... pffffff..... dagenlang pijn en kramp daarna.

Ik wens je veel plezier op het forum!

Groetjes!
_________________
De dwaas doet wat hij niet laten kan; de wijze laat wat hij niet doen kan. ~ Oosterse wijsheid ~

Frodo · Nieuweling Geregistreerd op: 12-11-2005 Berichten: 4

Bedankt voor jullie hartelijk onthaal. Ja het was een heel verhaal he?

Nou twee polsen in het gips ? Nou dat hoop ik toch niet mee te maken Yvon. Waar had jij dat aan te danken ?? Sad

Verder bedankt voor je Reply.

Ook Pipi bedankt voor je reply. Wat ik eigenlijk probeerde te vertellen is dat er niet 1 speciale behandeling is als je RSI hebt.
Bij de ene helpt het sporten, de andere optijd rust houden. Denk dat het belangrijk is om een goed middenweg te vinden en de moed nooit niet op te geven.

Ook tegen mij hebben ze ooit gezegd dat als ik zo door zou gaan straks niks meer zou kunnen doen en dat was een paar jaar geleden. Ik probeer het zo goed mogelijk onder controle te houden. Maar soms (helaas nog al te vaak) ga ik over die grenzen heen en zit ik met de gebakken peren.
Je moet echt op een andere manier leven.

Squashen doe ik helaas niet meer want dat lukt niet meer maar door afwisselend te werken (rust pauzes in te lassen met werken achter de computer) en de hulp van de medische wereld die ons eigenlijk een beetje in de steek laat en van het kastje naar de muur stuurt zoals ik schreef. Lukt het mij nog om mijn werk voor 100% te doen.
Een stapje terug doen is vaak toch moeilijk.

Je kunt ook niet met je handen over elkaar op de bank gaan zitten......TOCH??? Rolling Eyes

Spreken elkaar nog en moet zeggen dat het fijn is om met lotgenoten te praten. Zonder dat men gelijk zegt wat je goed of slecht doet.........

Groetjes Wink